Kilka dni temu w internecie pojawił się całkiem ciekawy artykuł, którego autorem jest Andrzej Cała. Materiał ten poświęcony jest beefom, zarówno ze świata hiphopu jak i popu czy rocka...

Bez przedłużania zapraszamy do lektury:

Muzyka to niekiedy brudny interes, w którym jeden wyciera sobie gębę kimś innym…
"To odpada twój mit jak tynk z muru, sam przegrałeś ze sobą w wyścigu kolumbijskich szczurów" - wbił w 2001 roku szpilę w Tedego Eldo, podczas jednego z najbardziej głośnych polskich beefów hiphopowych. Nosowska nazwała Roberta Leszczyńskiego przeklętym miernotą, a Marilyn Manson zwyzwał Freda Dursta od skopanego przez małpy pedała. Dissy w muzyce od lat dostarczają wielu emocji, co najlepiej ukazał nam w ostatnich miesiącach głośny konflikt Peji i Tedego.
"Wszyscy mamy prze****ne przez to, że kazałeś tym kolesiom nap*****lić dziecko", Ja tu hip-hop robię, ty robisz patologię" - Tede do Peji, rok 2009.

Konflikt Tedego i Peji rozpoczął się we wrześniu 2009 roku, po niesławnym incydencie w Zielonej Górze, gdzie Peja namawiał podczas swojego koncertu do linczu 15-letniego chłopaka. Raper z Warszawy skomentował to wydarzenie na Facebooku w dobitny sposób, oceniając zachowanie reprezentanta Poznania. Minęło kilka dni od tego komentarza i zaczęła się lawina uwag, bluzgów, dissów.

"Dobrze wiecie, co zrobić - Tedego pobić. Tak kończą frajerzy, on nie wie, o co chodzi", „Ty to miałeś te problemy skąd brać PLNY? Od taty z kieszeni, przecież wszyscy o tym wiemy", "Musiałeś uderzyć we mnie, by zjednać sobie przychylność lamusów, bo tylko u lamusów masz jakiś szacunek" - Peja do Tedego (rok 2009).

Panowie obrażali się przez kilka miesięcy i zdaniem większości obserwatorów tego beefu, lepszy był Tede. Chociaż między Bogiem a prawdą zwyciężyli obydwaj, bo wydane w bardzo podobnym czasie ich solowe płyty szybko dobiły statusu złotej płyty. O raperach niezwykle głośno było też w mediach, można by wręcz rzec – dzięki walki na słowa, załatwili sobie darmową, niemałą promocję.

Dissy narodziły się w amerykańskim światku rapowym ponad 25 lat temu. Przynajmniej tak się oficjalnie uważa, bo pojedyncze bluzgi i obraźliwe słowa skierowane w stosunku do innych muzyków można znaleźć nawet w nagraniach rockowych twórców lat 60. Tyle, że biznes wtedy funkcjonował zupełnie inaczej, więc nikt też nie przykładał do tego tak wielkiej wagi. Sprzedaż muzyki nakręcała ona sama, po prostu.

W 1984 roku 14-letnia Roxanne Shante w kawałku "Roxanne's Revenge" odpowiedziała formacji UTFO na utwór "Roxanne, Roxanne", czym rozpętała prawdziwą burzę. Hip-hop wtedy wciąż był w fazie rozwoju i okazało się, że dissy bez żadnej promocji osiągają niesamowitą popularność. Ciągle dotłaczano kolejne odpowiedzi jednej i drugiej strony, kasa lała się strumieniami, a skonfliktowane strony szybko dostrzegły, jak niewiele trzeba zrobić, aby ciągle być na ustach fanów.

"Po pierwsze, pier***e twoją dziwkę,
I tą bandę z którą się zadajesz,
Zachodnia strona przybywa i my tu królujemy,
Uważasz siebie za gracza, ale ja wy***ałem twoją żonę
Rozpieprzamy Bad Boy’ów i mają przesrane do końca życia"
2Pac feat. Outlawz "Hit'em Up" - adresat Notorious B.I.G. (rok 1996)

Konfliktów w amerykańskim hip-hopie było co nie miara i niestety nie wszystkie kończyły się pokojowo. Szczególnie w latach 90. częstą odpowiedzią na dissy były strzelaniny i pobicia, o kradzieżach nie wspominając. Najbardziej jaskrawy tego przykład to oczywiście konflikt pomiędzy nieżyjącymi już 2Pakiem oraz Notoriousem B.I.G.

Pod koniec listopada 1994 roku w studiu nagraniowym w Nowym Jorku 2Pac został pięciokrotnie postrzelony, a następnie obrabowany z biżuterii i pieniędzy o łącznej wartości 40 tys. dolarów. W kilkanaście godzin po operacji wypisał się ze szpitala z obawy o swoje życie. O zlecenie tego zamachu obwiniał swoich rywali ze wschodniego wybrzeża: Puff Daddy'ego i Notoriousa B.I.G., czego upust dał głównie w singlu "Hit'em Up". To wydarzenie było początkiem muzycznej wojny pomiędzy wschodnim a zachodnim wybrzeżem USA. Smutnym jego końcem były zabójstwa 2Paca w Los Angeles we wrześniu 1996 roku oraz Notoriousa B.I.G. w marcu 1997 roku w Nowym Jorku. Do dziś oba te morderstwa nie zostały wyjaśnione, ale istnieje mnóstwo hipotez, jakoby były ze sobą powiązane i nastąpiły w efekcie właśnie konfliktu między raperami.

Te tragiczne karty historii rapu trochę jednak ludzi nauczyły. W ostatnich latach dissy i beefy mają w większości wypadków wymiar marketingowy. Jay-Z z Nasem stoczyli wspaniałą bitwę na początku XXI wieku, a obecnie są dobrymi znajomymi. Na dissach i konfliktach karierę zbudował 50 Cent, który każdorazowo przed wydaniem nowej płyty musi narobić wokół siebie hałasu kogoś obrażając.

Warto też wspomnieć o dissach, które zaimponować mogą humorem. Dla przykładu weźmy zespół Sporty Thievz. Nowojorskie trio w historii zapisało się przede wszystkim przepełnionym humorem i ciętym językiem kawałkiem "No Pigeons", który był odpowiedzią na mocno "sukowaty" (tak dosłownie tłumaczyli panowie) utwór żeńskiego zespołu TLC "No Scrubs". Kolesie ze Sporty Thievz dali w swoim dissie kontrę wobec kobiecym hasłom "jesteś nikim, jeśli nie masz samochodu, domu i mieszkasz z mamą".

"Jeśli masz dziecko z więcej niż jednym facetem,
tak dziewczyno, mówię o tobie.
Jeśli pracujesz jako striptizerka, żeby zarobić na wyjście do klubu,
tak dziewczyno, mówię o tobie.
Kupujesz sukienkę, żeby się w niej pokazać, a później oddajesz do sklepu,
tak dziewczyno, mówię o tobie.
Chcesz ze mną zapalić, a nie masz kasy?
O nie, ja w to nie wchodzę, daj mi spokój,
dość naiwnych gęsi
dość naiwnych gęsi"
Sporty Thievz "No Pigeons", 1999 - odpowiedź na utwór TLC "No Scrubs"

W Polsce hiphopowe dissy częściej niestety żenują, niż śmieszą. Tede ma na koncie bitwy m.in. z Eldoką i składem, który wówczas reprezentował - Obrońcami Tytułu, Płomieniem 81 i oczywiście ten z Peją, który obu panom mocno pomógł w promocji ich najnowszych płyt. Chciałoby się pamiętać kawałki, które przetrwają lata za sprawą naprawdę celnych uwag, intrygujących ripost, ale cóż... Nie wszystko złoto, co się świeci. Polskie dissy hiphopowe w zdecydowanej większości mają siłę rażenia wybitnie krótkowzroczną i coraz częściej nie wywołują żadnego szerszego odzewu, poza fanowskimi forami, na których toczy się dysputy o znaczeniu pojedynczych linijek.

"Kiedyś jak rymowałeś wszyscy mówili Yo,
Teraz krzyczą Oh no, bo masz antyflow,
Nie masz prawa mówić, bo co to jest hip-hop już nie wiesz,
Odłóż tego majka, ten sport nie jest dla Ciebie.
Czujesz? To odpada Twój mit jak tynk z muru,
Sam przegrałeś ze sobą w wyścigu kolumbijskich szczurów"
Eldo gość. Kret, Pezet "Gotów na bitwę" - adresat Tede (rok 2001)

Dorównujemy amerykańskiej scenie tylko pod jednym względem. Bardzo często po upływie kilku miesięcy ludzie, którzy się nawzajem dissowali, piją potem spokojnie wódkę i wyjaśniają niesnaski. Eldo "bił" się z Tedem na początku tej dekady, ale już w sporze z Peją bez żadnego słowa wsparł Tedego, bo wypada wstawić się za Warszawiakiem. Pezet pojedynkował się na słowa z Tedeefem jeszcze częściej, ale patrząc na ich stosunek do samych siebie dzisiaj, można tutaj mówić bardziej o zabawie i podbijaniu bębenka, aniżeli żywej nienawiści. Gra pozorów? Nierzadko.

"Blur to gówno, nie wiem jak można tego słuchać". "Oasis? Banda gówniarzy, których bunt kończy się na pisaniu mdłych miłosnych piosenek dla tłumu nastolatek, które zawsze znajdą kasę na zakup płyty. Gówniarstwo i bunt dla tłumu."

Zespoły Oasis i Blur nie lubią się od połowy lat 90. Frustrację wyrzucali głównie w wywiadach, gdzie wzajemnych dissów było dosyć sporo. W Polsce najsłynniejszy diss na scenie rockowej to numer Nosowskiej i Kazika "Zoil", w którym dostało się jednemu dziennikarzowi…

"Kurdupel nadęty
Miernota przeklęty
Z rybą w nazwisku
Bliźniemu po pysku
Z pretensjami do tronu
Tronu po Napoleonu
Ostatni z miotu
Bez krzty polotu"
Kasia Nosowska i Kazik "Zoil" - adresat Robert Leszczyński (rok 1998)

"Zoil" to chyba najlepszy, najbardziej soczysty diss w historii polskiej popkultury. Żadnego owijania w bawełnę, za to piękna zabawa słowem. Zero wulgarności, za to pochwała dwuznaczności.

Szkoda tylko, że Kazik później próbował w różnych wywiadach tłumaczyć, że tak naprawdę nie wiedział, w kogo jest skierowany ten kawałek i bezgranicznie zaufał Nosowskiej, dopiero później dowiadując się, z kim walczą. Panie Kazik - tak nie wolno! Albo się dissuje z pełną świadomością, albo w wywiadach unika się odpowiedzi na trudne pytania. To stara zasada dissowania.

"Kiedy jest nam w życiu naprawdę źle
Dlaczego tak nagle tłum przyjaciół odchodzi gdzieś?
Och dlaczego tak już jest?
Znikają, gdy masz już pieniędzy mniej
Odchodzą gdzieś, by z innymi móc słowem ranić Cię
Och dlaczego tak już jest?"
Gosia Andrzejewicz "Siła marzeń" - adresat Elżbieta Zapendowska (rok 2006)

"Siła Marzeń" to podjazd blond księżniczki Gosi Andrzejewicz pod panią Elżbietę Zapendowską. No cóż - czasem trudno się pogodzić z krytyką, a co gorsza przyznać wprost - "tak, zdenerwowała mnie swoimi wypowiedziami, to jej odpowiedziałam!". Kawałek jednak powstał, trafił do internetu, później na płytę, a tylko ślepi i głusi nie wiedzą, do kogo był skierowany, szczególnie po zobaczeniu wstępu do nakręconego do tej piosenki klipu. Andrzejewicz umieściła w nim postać łudząco podobną do Zapendowskiej. Była to ostra i niesprawiedliwa nauczycielka śpiewu. Andrzejewicz zagrała w teledysku "młody talent", próbujący przebić się do wytwórni muzycznej. Szkoda tylko, że utwór mający być w zamierzeniu dissem na kogoś, zdissował jedynie jego autorkę…

"Niepiśmienne małpy, które kopały cię w dupę w szkole za bycie pedałem, sprzedaje teraz swoje pozbawione melodii testosteronowe hymny mizoginizmu i udają że są outsiderami, przed światem na który przyszły, by nosić ubrania Adidasa. A my to bezradnie łykamy." - Marilyn Manson - adresat Fred Durst z Limp Bizkit, wpis na stronie internetowej.

Dobra wypowiedź jest w cenie. Im mocniej i trafniej uderzysz, tym więcej zyskasz po swojej stronie sprzymierzeńców. W końcu dobrze przyprawione mięso zawsze smakuje najlepiej. Manson znany jest z ciętych wypowiedzi. Walczył na słowa nie tylko z liderem Limp Bizkit, ale i swoim starym przyjacielem, Trentem Reznorem z Nine Inch Nails. Ile w tym prawdziwej nienawiści, ile marketingowych kalkulacji – sami zainteresowani tylko wiedzą. Fani mogą tylko ich poczynaniom się przyglądać i co ciekawszymi mocniej się interesować. I rozgryzać, komentować, szukać powodów.

Tak jak chociażby numer "How Do You Sleep" Johna Lennona. Sprawdźcie okres wydania i to, jak się wtedy miały stosunki na linii Lennon - McCartney. Czyż to nie piękny początek do światowego dyskursu na temat tego kto, kiedy i za ile komu pojechał.

Autor: Andrzej Cała, źródło: muzyka.onet.pl